NERDE BENİM SANDIKLARIM
Nerde benim sudan sevinçlerim,
Bir gülüşe tav oluşlarım,
Kuş uçsa havalanışlarım?
Nerde benim çocuk masumluğum,
Bir şekere aldanışlarım,
Güneşi veren oyuncaklarım?
Nerde benim tutkularım, sevdalarım,
Gözüne, sözüne güvendiklerim,
Yüreğine ömür koyduklarım?
Hani benim dost bildiklerim,
Birlikte ağlayıp güldüklerim?
Hani, inanıp bel bağladıklarım?
Bu kaçıncı olmaz bir daha,
Bu kaçıncı geçer dediklerim.
Kaçıncı hoşgörüp yürüdüklerim.
Bakıyorum da bende kalana,
Gönlümün gökkuşağına,
Renkler, hepsi dönmüş siyaha.
Bu kadar geç mi öğrenir insan,
Ümide basan karanlıktan?
İnancın treni çıktı raydan.
***
Editör: Nevin Bahtışen
