NEFES ALMAK UNUTULUR MU
Erken bir vedanın ardından,
Yarım bir adam bıraktı.
Alıp götürürken benden hayallerimi,
O, unutursun beni demişti.
Oysa;
Gözyaşlarımı silerken kendisi de ağlıyordu.
Bakışları belli ki sonumuzu hazırlıyordu.
Sahi nefes almak unutulur mu?
Yolculuğum başlarken yalnızlığa,
Sessiz sessiz çığlıklar biriktireceğim.
Terkedecek tebessüm yüzümü
Ve artık daha az güleceğim.
Umutlarımı kum saatinin dolu tarafının insafına bıraktım.
Sen, uzaktaki kadın:
Kokuna, saçlarına, bakışlarına, iliğine, kemiğine
sarılasım var.
Sensiz yüreğim iflah olur mu?
Geceler sevmiyor ağlayan erkeği.
Sahi, nefes almak unutulur mu?
***
Editör: Bilgi Şakar
