MEMLEKET GİBİ SEVMELİ
Elimde kuş ölüleri
Oturmuşum bilmediğim yol kıyısına
Ne sırtımda bir akasya
Ne bir orman meşe kokan
Yanıyoruz dallarımızdan başlayıp
Tutuşup göğsümüzden
Alevler çığlık
Alevler ağıt
Alevler saman sarı
Dedim ya oturmuşum bir kentin kıyısına
Oturmak denmez
Çökmüşüm omzumda yükten
Göğsümde sancıdan
Sol yanımda acıdan
Durmuşum
Gidecek dermanımı çalmış biri
Bir kayyum çekiştiriyor bedenimi
Oysa aşka varasım var
Çıkarsak bu yangından
Durgun bir su şimdi gözyaşım
Akmaya dermansız
Aksa anlamsız
Sana varmalı şimdi
Sana
Yeniden uyandırmalı umudu
Döküp şuraya anıları
Sırtlanmalı düşleri
Taptaze bir bahar
Yüzünde gülüş hani
Varmaklar yetmez anla
Yan yana durmalı
En güzel gece bak demeli yıldızlara
Yaslayıp başımı omzuna
Susmalı zamana
Grisinde şehrin şiir etmeli seni
Tek başına sevilmez ki
Bir kitapta okumuştum
“Hiçbir nehir kendi suyunu içemez”
Tek başına sevilmez sevdiğim
Seni memleket gibi sevmeli
Seni şiir
Seni türkü
Seni var ya seni
Memleket gibi sevmeli
***
Editör: Nevin Bahtışen
