KUSUR SENİN AYNANDADIR
Ne gözyaşı bıraktılar, ne bir kahkaha
Ne keder, ne de hüzün, sılaya özlem, gurbette ayrılık oldular.
Sevgi değer kıymet hürmeten söz bırakmadılar
Sevdaya sehpa olmuş asılmış aşklar vardı
Türküye hayat kattılar.
Şiirin sözüne kafiye oldular
Ne karanlıklar yıkıldı, ne aydınlık utandı
Her sözü her manaya yakıştırdılar.
Yalana alet olmadan gerçeğe kucak açarak cesurca ölüme yürüdüler .
Bazen Sabahattin Ali, bazen Ahmet Arif, Pir Sultan misali yaşadılar.
Nazım usta dediler.
Cemal Süreya romanından
Karacaoğlan destanına yürüdüler.
Şair söz bulamazken, söze külfet yüklediler
Mahzuni Şerif siteminde isyan
Aşık Veysel’de aşk emeği
Sevdaya edeptiler.
Sonrası, bir gaflet sonrası eziyet
Hangi iğne deliğinden şiir geçecek
Hangi söz terbiye edilecek.
Ve ben hangi mısranın edebine asacağım, bunca terbiyesizliği
Nasıl bulurum cümleyi, hangi makama dayarım kelimeyi.
Duygularım peşmürde, kalemim sarhoş alemlerde
Bu nasıl mey, bu ne manasız meyhane
Bu yıllanmış mahzende
Nasıl bulurum kendimi.
Saygıyla anarken dünün rehberini, bugünün mahşerinde
Ne alfabede, ne kültürde, ne de edebiyatta, biraraya getirecek söz bulamadım.
Ne yazsam, ne söylesem, ham meyvede eşkimsi çiğ bir tat olacaktım
Biraz Arif, biraz Süreya, biraz da Sabahattin Ali ile harmanladım.
Nazım usta kattım bir çok kelimeye.
Ateşte Kerem yakarken
Pir Sultan da aptal oldu duygularım.
Her harfe kızdım, kelimeye sitemkardım
Bana kara diyen dilber, kahve de kara değil mi demiş, Karacaoğlan.
Bugün yine delicesine sitemler döküldü dilimden
Mahzuni Şerif deryasına düştü gönlüm
Özgür melodilerde, Ahmet Kaya dinlemek istiyorum.
Zalim aynı, zalim acılar yabancı değil
Peki ya siz, biz, sen, o, öteki, hepimiz nereliyiz?
Memleket neresi söyler misiniz?
Nereden bakıyoruz sahi burası neresi?
Bu memleket hepimizin
Yoksa hala anlamadınız mı?
Beynin resmi olmaz arkadaşım, kusur senin aynandadır.
