KOZMOPOLİT RÜYALAR
Sonsuzluklar içinde beliren bir umut gemisi el attı insanlığa,
İnsan nefesleri titreşti grimsi bir hava boşluğunda, rehindi semavata.
Semavat ayın çevresinde oynaşan yıldızların sessiz özlerinde,
Kozmopolit rüyalar yavaş yavaş kendini tamamlıyor.
İnsan özlerinde artıyorken kaskatı nefretler, habis kelamlarda,
Kelamlar dilin diyalektiğidir, söylenmeli doğru yerde.
Doğrular bir gecenin ışığında kaldı, yanlışlar her yerde.
Yalnızlar gördü doğrularına bağlı yanlışları sorguçlu sokaklarda,
Sokaklar ki kozmopolit rüyaların mutluluk merkezidir.
Sokaklar ki sessiz mecraların asimetrik serkeşidir.
Sokaklar ki inançlı kuşların bir kimsesizlik ritüelidir. Kimsesizlik ritüelleri yavaş yavaş kozmopolit rüyalara karışıyor,
Ölüler yıkanıyor, cihandaki tanımlanabilir bezgin nehirlerde.
Ölüler diriliyor, cihanı saran silsilelerin içindeki şehirlerde.
Silsilelerin içindeki şehirlerde ölülerle tüm tabularını yık,
Ölü şehirlerin harabelerinden kendine güvenerek çık.
Dinin, imanın, felsefenin en önemli öğüdü İnsanlık, insanlık, insanlık. Kozmopolit rüyaların bizlere söylediği tek gerçek;
İnsanlık, insanlık, insanlık.
Kozmopolit rüyalar kendini tamamladı...
Editör: Suna Türkmen Güngör
