KOR NEFES
Bronz tenli akşama hakimiyetini ilan ederken kuzguni bir gece,
Adını kor koyduğum günden beri,
Mülteci hayallerim sancılıdır hep döşünde.
Yıldız yıldız dizdim bakışlarının sesini geceye,
Kulak hırpalayan, yürek dağlayan
sessizlikte yankılanan
yabancı bir lisandır bu işittiğim.
Anlatmaz ki hiç, bizi senli benli
Bıraktığın gibi işte
Boğulduğum sensizliğin kimsesizliğindeyim.
Ben, hasretin kor nefesiyim.
Mahlahsız düşüncelerim ağıtlar yakarken alev alev,
Dikilir aşkım o vakit dimdik Elif gibi.
Cazgırlık etse de sensizliğimin kimsesizliği,
Velveleye verir dilim, şaha kaldırıp sabır zikrini.
Bıraktığın gibi işte,
Sensizliğin sessizliğinde
Şehriyardır kimsesizliğim.
Deruhte eden anılara ağlarken yüreğim,
Ölümü özencik edip
Kancık bir pusuda bekler durur Azrail’im.
Ölüm kader, azmettiricisi sen,
Yangın hasretten, su, ben.
Yokluğundur kor olup yakan.
Benim ben, küllerinde eşelenip duran!
Bilmez mi ki bağrıma çöken Azrail’im.
Bir sevda uğruna ölmekse, kaderime iman ettim.
Bıraktığın gibi işte,
Ben hasretin kor nefesiyim.
Şek kabul etmez aşk amentüsü,
Abanırken ruhuma müfrit hüznü,
Yorgunluğuma, vurgunluğuma
Ve savrulduğum fırtınanın yağmurunda
Islak ıslak titrerken yalnızlık
Ve yanarken ıslak çıra misali için için,
Bıraktığın gibi işte,
Eşelenip durduğum aşkımızın küllerindeyim.
Ben, hasretin kor nefesiyim.
Yalazını suratıma çarpa çarpa,
Bağrıma basa basa,
Hasretin ‘su’ olabilmeyi öğretti yangınıma,
Yalan değil, küfür de ettim gidişine ne varsa,
Vefasızlığın alayına çıldıra çıldıra,
Çıldırmak olmasa nasıl dayanırım ki ben bu yangına?
Yaslanıp isli gönül duvarıma
Pürmelal bir sabır daha çekerim sonra.
Ben, hasretin kor nefesiyim.
Hem artık adını da anmıyorum,
‘Kor’ diyorum kısaca sana,
Senin adın ‘kor’ bundan sonra.
Bıraktığın gibi işte,
Eşelenip durduğum aşkımızın küllerinde,
Sensizliğin kimsesizliğinde,
Yangınların mücahidiyim,
Ben, hasretin kor nefesiyim.
