KIRIK KALEMLERİN DUMANLI KAFESİNDE KAYIP YILDIZLARIN ÇIĞLIĞI
Sokaklar sızlıyor,
beton kan terli,
kırık camlardan düşen ışıklar,
şehrin soğuk nefesi,
kim bakıyor?
Gölgeler yankılanıyor,
ve kaybolmuş ruhlar,
dumanlı köşelerde saklanıyor.
Caddelerde yankılanıyor kalp atışları,
her bir ritim, bir çığlık,
aşınmış yollar,
hayallerin peşinden koşan ayak sesleri,
kırık kalemler,
yırtık sayfalar,
her cümle bir çığlık,
yanlış anlaşılmış kalpler.
Kafesimde paslı metal,
karanlık içinde ben,
ışık yok ama karanlık derin,
her adımda biraz daha kayboluyorum,
gölge olmaya razıyım,
dünya soğuk ve düşman
ama yine de hayal ediyorum,
bir gün o gökyüzü mavi olacak.
Kayıp yıldızlar,
yüzümde parlayacak
ve içimde bir umut,
kırık kalemlerden doğacak,
bu çığlık
bir direniş gibi yankılanacak
hayatın dumanlı kafesinde,
ben yine varım,
bu soğuk sokaklarda.
