KEŞKE
Onu ilk gördüğüm an,
Keşke demiştim,
Keşke seninle çok önce karşılaşsaydık...
Yaşanmamış zamanları beraber yaşasaydık...
Canımızı çok yakmıştı hayat,
Belki de o yüzden o kadar aşka düşmandık.
İkimiz de biliyorduk
Biz, birbirimiz için yanlıştık.
Kimseye göstermeden gülüşlerimizin ardına çok pişmanlıklar sakladık...
Olsun, biz alışkındık
Mutluyum ben böyle demeye.
Ne çok, yeşile kırmızı ışık yaktık.
Ne çok, mutluluklarımızı erteledik boş yere.
Gözler değdi ise bir kere yüreğe
Elini tutup da gitmek istiyor insan kimsenin soru sormadığı yerlere...
Sonra yine düşüyor dile,
Bir aşk için bunca şeye değer mi diye.
Değmiyor,
İnsan en kolay kendinden vazgeçiyor.
Nedendir bilinmez,
Doğru kişiler birbirileri için
Ya çok geç kalıyor
Ya da hayatından erken geçiyor.
Güven bir kere kırıldı mı
Sakin limanlar alabora olmuş gemilere sırtını dönüyor.
Heves bir kere kaçtı mı
Hiçbir şey eskisi gibi kalmıyor.
Olacak olanlar bile olmuyor.
Nerede, ne zaman olursa olsun,
Son pişmanlık fayda etmiyor.
Sonra hiçbir suça karışmadan bir pişmanlık daha meydana geliyor.
Herkes en kolay yolu seçiyor,
Kendi yalnızlığını seviyor.
Ve herkes birbirine söylemek ile mutlu olunmayacağını bile bile mutluluklar diliyor.
O zaman,
Herkese mutluluklar....
Editör: Hamiyet Su Kopartan
