KARANLIKTA KAYBOLAN ŞARKILAR
Masada oturuyorlardı, önce bakışları ile birbirlerini süzdüler. Hava kasvet kokuyordu. Ben onları izliyordum uzaktan. Kelimelerin tüm zincirleri kırılacaktı o anda, parçalanmış hayallerin. Yutkundu, hâl bilmeye mecali yoktu ikisininde.
Yüzlerine kelimelerin, yılların soğuk yüzü çarpıyordu. Ortada soğuk bir çay ve eski bir defter duruyordu.
Masadan kalktılar ve karanlıkta kayboldular. Uzaktan artık seçilmiyordu bile hüzünleri. Dünyanın uzak karanlığına doğru yol aldılar.
Ben dedim,
Ben…
Sonra bir şarkı esti tüm benliğime.
Sahi!
Herkes kendi karanlığını yaşamıyor muydu? bu yürüyüşlerde.
Hani diyorum,
Hani?
Yorgun bir ruhun bütün şarkılarını kazımak kaldırımlara ve
Sonra diyorum,
Onların izinden
Ve onları
Takip ederek
Kaybolmak şarkılardan.
Ve sessizce
Sessiz
Kapanmak,
Kelimelerin yurduna…
Editör: Nevin Bahtışen
