KARANLIK SOKAKLAR
Sokaklar sızlıyor,
beton kan terli,
kırık camlardan düşen ışıklar,
bana bakıyor,
sahi, kim bakıyor?
Yalnızca gölgeler
ve bir zamanlar parlayan hayaller.
Caddelerde yankılanıyor kalp atışları,
bir ritim, bir çığlık,
dumanlı köşelerde kaybolmuş ruhlar,
kimse umursamıyor,
kayıp anıların sesini.
Kırık kalemler,
sayfalar yırtık,
her bir cümle, bir çığlık,
yanlış anlamalar,
gözlerdeki o bulanıklık.
Sıkışmışız
bu dört duvarın arasında,
ışık yok ama karanlık derin.
Şehrin kirli nefesi,
içimdeki boşluğu sararken
ben yine de varım,
bu paslı metal kafesin içinde
ve her adımda biraz daha kayboluyorum
kendi gölgemde.
Dünyanın sesi,
bir başkaldırı gibi yankılanıyor,
kırık dökük düşler içinde
ama ben,
hâlâ hayal ediyorum,
bir gün o gökyüzü mavi olacak
ve yıldızlar,
yüzümde parlayacak.
