KADIN DİYE BİR ŞEY YOKTUR
(Kadın diye bir millet vardır…)
Kadın diye bir şey yoktur,
Kadın diye bir millet vardır!
Tarlada buğday gibi baş veren,
Elde kına, dilinde dua,
Sofrada ekmek,
Ocakta ateş,
Kucağında bir tarihi taşıyandır kadın...
Kadın diye bir şey yoktur,
Kadın diye bir bayrak vardır!
Savaşta mermi taşıyan,
Yaralıya su veren,
Düşmana korku,
Yurduna ışık olan.
Ve unutmadan söyleyeyim,
Anadır o, ana!
Vatan gibi, toprak gibi…
Var olduğu yerde hayatı yeşertendir kadın.
Kadın diye bir şey yoktur,
Kadın diye bir direniş vardır!
Düşse de kalkmasını bilen,
Gözyaşını içine akıtıp,
Yine de gülmesini bilen.
Boyun eğmez, diz çökmez,
Bir eliyle çocuk büyütür,
Diğer eliyle dünyayı değiştirendir kadın.
Kadın diye bir şey yoktur,
Kadın diye bir destan vardır!
Nene Hatun’un soğukta yürüdüğü yolda,
Kara Fatma’nın omuzunda taşıdığı tüfekte,
Halide Edib’in yazdığı satırda,
Ve binlerce isimsiz kahramanın kalbinde…
Sırtında bir millet taşır kadın,
Kendi yükünü unutup,
Herkese omuz verendir kadın.
Kadın diye bir şey yoktur,
Kadın diye bir fırtına vardır!
Bazen sessizce eser,
Bazen dünyayı yerinden oynatır.
Sesi duyulmaz sanırlar,
Oysa o, tarihin tam ortasında konuşur.
Ve her devrimde,
Her zaferde,
Her yenide, iz bırakandır kadın.
Kadın diye bir şey yoktur,
Kadın diye bir gelecek vardır!
Bir halkı doğurur,
Bir ülkeyi büyütür,
Ve sonra usulca bir şiire sığar,
Ama asla sığdırılamaz!
Çünkü bir milleti
Mustafa Kemal Atatürk’ü
Doğurandır kadın!...
