İZ
sessizce kayboluyoruz
hoşgörüsü yok artık
yangınlarımız
yitiklerimiz
aldığımız soluk kimsesiz
aşina bu toprak
yalnızlığına
taştan bebekler uyur
bin yıllık uykuları
bulutlar geçer üzerimizden
tutunup gidilmiyor
yılgınlığımızdan
yitip gitmek
acıtmıyor
saçlarından tanır insan annesini
yüzü nasıl kavruk
nasıl da nemli
ölüm dediğin nedir ki
çığlığımızda rastlanmıyor izine
Editör: Suna Türkmen Güngör
