İNSAN DEDİĞİN
İnsan dediğin;
Biraz yaradır,
Biraz merhem.
Bir cebinde umut taşır,
Ötekinde kırık bir çocukluk.
Gülerken saklar içini,
Susarken bağırır en çok.
Kalbi kalabalık,
Yalnızlığı derindir.
Düşer, kalkar, yine sever;
Çünkü vazgeçmeyi bilmez.
İnsan,
Tam da bu yüzden insandır.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
