İÇLENDİM ANNE
Vardım doğduğum evin kapısına kapı kapalı.
Her yer dökülüyor pencerede direk dayalı.
Bakındım var mı tanıdık diye,
kimse olmadı oralı.
Eski günler geldi gözüm önüne içlendim anne.
Bekledim evin önünde ses veren olmadı.
Pencerelerde camlar kırık, perde kalmamış.
Bizden sonra o güzel evde duran olmamış.
Çatısı da çökmüş, ağaçlar çürümüş, üzüldüm anne.
Her gün suladığın çiçekler geldi gözüm önüme.
Cici annem ses vermedi yoktu yerinde.
Bodrum'daki yemiş odunlarının kokusu hala yerinde.
Her gün çıktığım merdiven de çürümüş üzüldüm anne.
Sokak kapısının üzerinde hâlâ tokmağı.
Üzerinde tozları, kalmış bizden izleri.
Çok zamandır açılmamış kapı giren olmamış.
Durdum önünde bakakaldım üzüldüm anne.
***
Editör: Bilgi Şakar
