HUZUR
Sabahı beklemek bir heyecandı; güneşin uzaktan gelişi öyle muhteşemdi ki avuçlarından kuşları, nefesinde bin bir çiçek kokulu meltem esintileriyle salınarak gelişi görülmeye değerdi.
Her sabah bu ânı izlemek için saatini kuruyor, gün doğmadan önce uyanıp pencereyi açıyordu Şule Hanım. Yalnız olmak böyle bir şeydi belki de; kendini mutlu eden anları ciğerlerine kadar hissetmek, hayata yeniden uyanmanın verdiği şükürle tefekkür etmek ruhuna iyi geliyordu.
Her sabah hazırladığı kahvaltı sofrasına bir bardak da fazladan koymak alışkanlık olmuştu belki bir gelen olur diye. Artık güneş yükseldikçe sıcaklığını hissettirmeye başlamış, kuşlar her zamanki gibi penceresinin önünde Şule Hanım’ın vereceği ekmek kırıntılarını beklemeye başlamışlardı.
Yüzünü gülümseten minik misafirlerini de doyurduktan sonra, kedini izleyen çiçeklerine de biraz hayat suyundan ikram etti, yapraklarını okşadı hafif dokunuşlarla. Limon bahçesinden gelen çiçek kokusunu bir daha içine çekerek huzuru soludu bir an.
Minik dostlarını mutlu ettiğine göre hazırlanıp kendini de mutlu etmek için dışarı çıktı. Her zamanki gibi ilk uğrayacağı yer evine on dakikalık mesafedeki sahil oldu.
Bütün anılarına şahit olan, dertlerini sır gibi saklayan deniz, Şule Hanım’ın gelişine sevinmiş gibi serin dalgalarını serdi ayaklarının altına.
Bir süre sessiz bakıştılar denizle, yürüdü yürüdü uzayan sahil boyunca, nereye gitse sırdaşı hep yanındaydı, arada şaka yapıp sert dalgalarla eteklerini ıslatıyor, sonra geri çekiliyordu.
“Haydi artık kalbimden geçen dileğini yaz kumlara” der gibi bekledi, dalgalar duruldu, sessizce bekledi. Şule Hanım işaret parmağıyla kumlara yazdı kaderini, olmasını istediği bir kaç dileğini.
Bir kez daha huzur doldu yüreğine. İki üç adım geri çekilip dert ortağı, sırdaşı denizin kuma yazdığı dileğini kimseler görmeden silip çekti içine. Ne iyi dosttular biri ziyaret etmekten bıkmıyor, diğeri dinlemekten.
Hayatı birlikte paylaştılar iyi ve kötü günde.
Editör: Nevin Bahtışen
