HÜZNÜM ESARETİM
Gidişini kapıda, boynu buruk izledim
Tutup kolundan gitme, kal oğlum diyemedim
Yüreğimde kelepçe, bileğime zincirli
Anahtarı kayboldu, bulup da açamadım.
Gönlüm hüzne nikahlı, heyhat ayrılamadım
Sıkı sıkı sarılıp doyunca ağlamadım
Mesafeler çok uzak, yandım kavuşamadım
Hüznüm esaretimdi huzuru tadamadım.
Bu yürek kaç hasreti yüklendi bilemedim
Rüzgârın terkisine, binip de gidemedim
Gönül kağnı, dert yolcu; "dur binme" diyemedim
Huzur terketti beni; vuslatı deremedim.
Yetti bana bu hasret, hiç dayanamıyorum
Sabırla helva koruk, ben sabredemiyorum
Gönlüm yorgun, perişan; toparlanamıyorum,
Hakk'tan dileğim vuslat; her dem yalvarıyorum.
