HAYAL ÖTESİ
Alışverişin merkezinin giriş kapısında gördü resimlerini, kocaman kocaman dev posterlerini…
Akşam gösterisi vardı. Salonu, saatini okudu heyecanla…
Sonra uzun uzun baktı, baktı ve inceledi kendini.
“Ne kadar da güzelim.” dedi; diliyle dişi arasında sadece kendinin duyacağı sesiyle.
Baktıkça hayranlığı artıyordu kendine;
Balerin tütülü elbisesine…
Ayakkabısına…
Topuz saçlarına…
Makyajına…
Kuğu gibi boynuna, boyuna posuna…
Sonra deriinn bir “Of!” çekti.
Akşam perdenin arkasında tir tir titriyordu.
Ellerine ayaklarına hakim olamıyordu.
Heyecanla yerinde zıp zıp zıplıyordu.
O anda Kuğu Gölü Balesi müziği dalga dalga bütün salonu kapladı.
Ve dev perdeler her iki tarafa yavaş yavaş kayarak açıldı.
Salon tıklım tıklım doluydu.
“Bugün çok kalabalık, dolu ve hiç boş yer yok.” dedi.
Bu onu daha da heyecanlandırmıştı.
Yutkundu.
“Evet, şimdi gösteri zamanı!” dedi kendine.
“Elinden geleni, hatta daha fazlasını yap kızım!”dedi.
Ayak parmaklarının üstüne basarak yükseldi.
Boyu birden daha uzadı. Sahneye kayar gibi aktı.
Ayaklarını altında hissetmiyordu.
Bir kuğu gibi bütün zerafetiyle aktı sanki…
Onun girişiyle salonda büyük bir alkış tufanı koptu.
Salondan ışıklar sahneye doğru aktı.
Salon loştu; fakat tüm sahnede rengarenk ışıklarla bir renk cümbüşü olmuştu.
Dansında sahnenin her bir köşesini kullanıyor, bütün hüneriyle figürlerini sergiliyordu.
Kelebek gibi uçuyor, uğur böceği gibi konuyordu,. Gösterisini yaparken adeta kendinden geçiyordu,. Bir an gözlerini kapadı.
Sahne sanki rengarenk çiçeklerle bezenmiş yemyeşil orman olmuştu.
Kendisi de uçan balona binmiş gökyüzüne uçuyor, semadan salondaki izleyicileri izliyordu.
Tebessümle gözlerini süzdü.
Salondan çıt çıkmıyordu.
Sahnede sanki buz paten üstünde kayar gibiydi.
Müthiş dönüşünü yaparken tek ayağını yerden alıp ahenkle başının yanına kadar getirip sarıldı.
Açılmamış lâle gibiydi. Bir yandan tek ayak üstünde dönüşüne devam ederken kollarını gevşetip araladı, ayağını da yavaşça yerine bıraktı.
Lale yavaş yavaş açıyordu.
Kafasını geriye atarak beline kadar indirdi.
Kollarını yukarıdan yavaşça aşağıya bırakırken başını da üste yerine kaldırdı.
Dönmeyi yavaşlatarak müzikle birlikte bir kelebek edasıyla şovunu bitirdi.
Salonda çıt yoktu…
Herkes ağzı açık, büyük bir hayranlıkla onu izliyordu.
Çünkü dans, dans değil; tam bir görsel şölendi.
İki elini tamamen havaya kaldırıp başının üstünde birleştirdi.
Sonra başını ayaklarına kadar indirip vücudunu ikiye katladı, kollarını iki tarafa sonuna kadar açarak muhteşem selamını verdi.
Yavaşça doğrulurken gülümseyerek konuklara baktı ve iki eliyle herkese öpücük attı.
O anda salonda büyük bir alkış tufanı koptu,
salona doğru bütün ışıklar tekrar yandı. her yer aydınlandı.
Herkes ayağa kalktı.
Salonda alkış ve koltukların kapanma sesi dalga dalga yayıldı, salondan taştı, caddelere kadar ulaştı.
“Meryeeemm! Meryeemm!” diye seslenen ablasının sesiyle kendine geldi.
“Hadi kardeşim yeter dinlendik. Akşam oluyor, bugün hasılat çok yok. Şu kağıtları sahibine verelim de aldığımız günlükle marketten bir makarna alıp pişirip yiyelim. Paramız sadece ona yeter. Çok acıktık çok da yorulduk.”
Meryem elinde gazetedeki balerin resmine uzun uzun baktıktan sonra gazeteyi buruşturarak iki damla gözyaşıyla birlikte hayallerini de kâğıt çuvalına bırakıverdi.
***
Editör: Deniz İmre
