HARMAN VAKTİ
Her mevsim bir duygunun izini taşır.
Kimi zaman sevdanın sıcak soluğu,
Kimi zaman ayrılığın sessizliği.
Ama her biri kalpte aynı toprağa düşer.
özlemin harmanına.
O harman da insan hem yanar hem yeşerir.
Gözlerin de hep mevsim yanar hala,
Ne sevda tam biter, ne sızı durur,
Bir umut filizlenir yürek daima,
Küller arasından yeniden doğurur.
Ellerin uzak sesin yakın bana,
Rüzgar da adını fısıldadı sessiz,
Ayrılık da dost olur zamanla,
Sevda, en çok yoklukta derinleşiyor gizli.
Bir gül solar, bir yıldız parlar gece.
Bir hayal düşer kalbin harmanına.
Severken sevinç sonra hüzün olur içte,
İkisi birden yakar insanı yana yana.
Geceler uzun, sessizlik ince,
Bir nefes kadar yakınsın aslında,
Seni düşünmek bile bilmece,
Çözülmez zamanın dar ağında.
Yağmur dolanır ellerime usulca,
Bir damla sen, bir damla ben düşer,
Gökyüzü ağlar,
Hava habersizce,
Bulutlar bile özlemle tüter.
***
Editör: Bilgi Şakar
