HADİ HÜRSÜN
Bilir misin sevgili...
Zaten ben çok sevilmedim,
Alışkın da değilim.
Sen de sevme beni,
Bu yürek kaldırmaz çok sevilmeyi.
Heyecan eder elim, ayağım titrer.
Kalbim muhtemelen durur.
Sen de sevme...
Sevmenin değerini veremezsem üzülürüm.
Ben severim, kırılsam da söylemem.
Şiir de yazarım adına,
Ne kadar çok sevdiğimi fısıldarım kulağına.
Kördüğüm olmuşcasına
Acısa da yüreğim, seviyor musun diye sormam.
Sevme işte alışkınım ben.
İki satırında yok muydu yazacak?
Bir selamın da yeterdi verilecek.
Arama, nasılsın da deme,
Bir muştun da yok bilirim de
Neden hâlâ aklıma düşüyorsun,
Kalbimde yer alıyorsun,
Bir türlü yüreğimden çıkmıyorsun.
Neden hâlâ uğurlayamadım, içimdeki seni.
Duydum ki
Çok mutluymuşsun,
Artık adımı bile anmıyor,
Gözlerinde uzaklara dalmıyormuş,
Unutmuşsun.
Gözünden gönlünden düşmüşüm.
Sevgimden sıkılmış.
Çok sevilmekten de yorulmuşsun.
Mademki öyle..
Hadi artık hürsün.
Uç hadi, kanatların fırtınanın şiddetini görsün.
Yüreğin de özgürlüğü bulsun.
Benliğin, esaretten kurtulsun.
***
Editör: Seher Uslu
