GÜZ RÜZGÂRI
Sonbahar rüzgârlarıydı sanki
İçimi yaprak gibi tir tir titreten!
Garip bir uğultu gibiydi sesin,
Yüreğimi üşütüp içime işleyen!
Ağaçlar gibi soyundu tüm hislerim;
Üşüdüm, soğuktun kış gecesinden!
O sen miydin, güz yağmurları mıydı?
Gözlerimden damla damla düşen!
Hani, yaslansam ağlasam anlatsam.
Anlamazdın, duymazdın hırstan beni!
Çok soğuktun, mezar taşıydın sanki!
Sen miydin, yıkılmaz dağım sandığım?
İçinin sokakları görünmüyordu.
Çamur damlıyordu damlarından.
Yağmur ya da kar değildi yağan,
Sendin o an gözlerimden akan!
Hiç bir rüzgâr üşütmedi beni,
Hoyratça esip üşüttüğün kadar!
Güz rüzgârı böyle üşütmez insanı,
Sendin yaz iken ömrüme kış olan!
Editör: Nevin Bahtışen
