GURBET
Uzakta bir şehir, soğuk rüzgârlar eser,
Anılarım yorgun, kalbimde derin bir sızı.
Yıllar geçti akıp sanki bir su gibi. Gurbet ellerde unutulmuş, o eski bahar.
Köy yolları uzun, tozlu ve sessiz. Hasretle baktığım, o eski evin kapısı,
Rüzgârın sesiyle karışır içimdeki fısıltı.
Gurbet, en tatlı anıları da acıya çevirir.
Yıldızlar parlar ama ısıtmaz bu geceyi.
Uzaklardan gelen sesler, kulaklarımda yankılanır.
Bir gün döneceğim diyorum kendime, inatla.
Gurbet, en zor yolculuktur ama en güzel hikâyeyi yazar.
Sokak lambaları uzaktan bakar, gözümde bir sis.
Her adımda geriye dönük, o unutulmuş iz.
Ruhumda bir yankı, tanıdık ama uzak.
Gurbet, en sessiz çığlıkları bile boğar bazen.
Yılların yükü omuzlarımda, ağır ve derin.
Anılarım birer yaprak gibi savrulur rüzgârla.
Belki bir gün dönerim o eski bahçeye.
Kalbimde bir yer var, sadece sana ait.
Uzakta kalan o günler, şimdi bir hayal.
Ve her sabah, yeni bir umutla başlar gün.
Sabahın ilk ışıkları vurur pencereye yorgun.
Uykusuz gecelerin izi yüzümde bir hüzün.
Yokluğun bir sessizlik gibi çöker odama.
Gurbet, en uzak mesafeyi bile yakın kılar bazen.
Belki bir gün rüzgâr, o eski kokuyu getirir,
Çiçeklerin açtığı bahçeye hasretle bakan gözlerim.
Gurbet bitmez belki ama umut hep yanımızda.
Her sabah, yeni bir başlangıçtır en zor yolların sonunda.
***
Editör: Bilgi Şakar
