GÜN GELİR
Çekmez oldu insan birbirinin kahrını,
Dedim bir dosta arz edeyim derdimi;
Maksat dert yanmak değil
Derdimi dinleyecek dost aramak.
Sırtımda taş taşımadım
Ama gönlümde çok dertler taşıdım.
Dolmuş gönlü dökecek insan aradım.
Bulutlar dolar da
Sağanak sağanak yağar ya toprağa,
Toprak vefasız mı?
Açar gönlünü yağmura.
Önce kendi kokusunu yayar etrafa
Sonra içinde yeşertir
Damladan aldığı umutla.
Yeşillenir binbir çiçek
Açar umut olur buluta.
Gördükçe yeryüzündeki vefayı,
Anlar ki içini döktüğü yerlerde
Başkasına hayat olur,
Başlar tekrar ağlamaya.
İnsan öyle değil,
İnsan insanı gömer toprağa
Bırak dinlemeyi
Sabrı yoktur anlamaya.
Dinlediğin dert seni bulmadan,
Yağmur gibi ol.
Dinlendir içindeki damlaları.
Yeşersin umutların..
Gün gelir;
Senin de hayat vereceğin topraklar bulunur.
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
