GÜLÜŞÜ CENNET IRMAĞI ÇOCUK
Ahh! Gülüşünden cennet ırmakları akan çocuk;
Kalbimin neresine saklasam da korusam seni?..
Onca çirkin ellerden...
Çocuklar ve şiir;
Ne işiniz var sizin şu düzeni bozuk dünyada...
Sevmiyorlar azizim!...
Çocuk gülüşlerini ve ruha iyi gelen şiirleri...
Marifet edinmişler ruhunuzda yaralar açmayı...
Ne bilsinler sizin ceplerinizdeki ;
Papatyaların kıymetini..
Göremezler sizin;
Saçlarınızdaki cennet çiçeklerini...
Ahh! Gülüşünden cennet ırmakları akan çocuk;
Hiç bırakma avuçlarından umudu...
Masumluğun şemali vurmuş yüzüne;
Gözlerinde derin bir keder;
Bakışların kıymayın bize efendiler der gibi;
Zalimlerin hiç merhameti olur mu çocuk??...
Onlar bilmez merhameti;
Sevmezler şiirleri...
Oysa her çocuk yazılmış en güzel şiirin;
Misk amber kokulu dizeleri...
Mümkünse zalimlerin dünyasında;
Boy vermesin çiçekler;
Çünkü onlar güzel olan her şeyi;
Çirkin elleriyle daha büyümeden yok ederler.
Ahh! Gülüşünden cennet ırmakları akan çocuk;
Kalbimin neresine saklasam da korusam seni.
