GÖZLERİNDE SAKLI ŞİİR
Bir şiirin en can alıcı mısrası gibi
Ansızın süzüldün gönül defterime.
Yoksa sen, uykularımdan uyanan
O ilham perisi misin?
Adını heceleyen her sözcük misali,
Mühürlendin, kalbimin en kuytu en derin yerine.
O şiir gözlerin var ya…
Baktıkça içime;
Gökten sağanak sağanak yağan,
Ruhumun kurak topraklarına
Akan bir duygu nehri…
İnsanın yolunu kaybettiği değil,
Kendi hakikatini bulduğu bir huzur ülkesi.
Esen rüzgârda raks eden saçların,
Güneşin yeryüzüne emanet bıraktığı,
Cihanı ısıtan en zarif hatıra gibi.
Bahar yeli dokunsa ürperen,
Ay ışığı değse bir masalın başrolüne dönüşen;
İpince bir zarafet, bir asalet taşıyor.
Sen, bir papatyanın kar beyazı yapraklarında,
Özenle saklanmış, o saf masumiyet.
Bir bahar akşamının göğe yükselen
Sessiz duası gibisin.
Biliyorum, kırılganlığın bir zayıflık değil;
Kalbinin ne kadar ince nakışlarla işlenmiş,
Bir sevda destanı olduğunu fısıldayan,
Sol yanıma atılmış, silinmez
Bir ıslak imza gibisin.
Bir bakışınla sus pus olur bütün kalabalıklar,
Bir gülüşünle solmuş mevsimler.
Seninle yeniden tomurcuklanır,
Yeniden nefesinle can bulur.
Çünkü sende bambaşka,
Tarifsiz bir güzellik var.
Sadece gözleri kamaştıran değil,
Doğrudan ruhuma dokunan,
Artık ebedî bir güzelliksin.
Seninle konuşmak, derin bir sohbete dalmak;
Deniz kenarında unutulmuş, rüzgârın fısıldadığı
Kadim bir şarkıyı yeniden duymak gibi.
Her kelimen de sonsuz bir huzur,
Her sessizliğinde okyanuslar kadar derinlik var.
Sen yalnızca bir şiir değilsin;
Gönül kaleminin ucuyla yazılan,
Sevda mürekkebini ömre döken
Kutsal bir ferman gibisin.
Kalbim seni her andığında,
Yeni bir mısra uyanır içimin derinliklerinde.
Papatyalar açar sarı beyaz, bahar gelir,
Rüzgâr usulca, bir dua gibi adını fısıldar,
Ve aşk, en muazzam cümlesini kalbime yazar:
“Bazı insanlar hayata sadece girmez…
Bir ömür kalbin en güzel köşesinde şiirleşir.”
***
Editör: Bilgi Şakar
