GÖNÜL
Ne tuhaf yer şu gönül dedikleri.
Gönül kıyısında nice gönül iskelesi...
Kimi kıyımda oturmuş duruyor öylece.
Kimini ben davet etmişim en soğuk gecede.
Kimi kendiliğinden gelip yerleşmiş baş köşeye.
Kimi dalgama şahit olunca kaçıp gitmiş.
Kimine gelme, beni dalgalı görme demişim, yine de gelmiş.
Kimi ne var ne yoksa içinde, hiç şüphesiz güvenip, bana emanet etmiş.
Kimi saklanmış, dalgalı oluşuma aldanıp, derdini anlamam sanmış.
Kimi kum kalesi yapıp durmuş kıyılarıma, kimi balık tutmak için yemli oltasıyla.
Kimi kapıyı çarpmış gitmiş, kimi kibarca uzaklaşmayı seçmiş...
Hepsi, ama hepsi.
Ne çok sevilmiş...
Kimi bilmiş sevildiğini kimi palavra demiş.
Ne tuhaf yer şu gönül dedikleri.
Kimine harabe, kimine saray gibi gelmiş...
***
