GÖLGELİ
Üzerine giydirilen gömleğin ucu bucağı yoktu. Güneşin altında, yola yansıyan gölgesinin içinde minnacık kalan görüntüsüyle yürüyordu hiçbir yere bakmadan…
Gölgeye takılan sarı uçurtmanın püskülleri de sallanıyordu, sağlı sollu rüzgara eşlik ederek...
Son dakikada gökyüzünde patlayan balonların da ardı arkası kesilmiyordu hiç…
Kaygan zeminde dans eden patenin gülümseyişi gelirdi aklına; o da, gülüp geçerdi yaşanan her güne. Ne de olsa büyüktü gömleği, içinde barındırdığı hazine, kimse bilmeden her yerden dolardı; dalgalı denizde kaybolduğunda, yırtılan bir sayfasının kelimesinde, ya da; “hey!” dendiğinde duyulmayan cüssesinin küçüklüğüne bakılıp yol verildiğinde…
Mevsim aralarına serpiştirilerek yeri geldiğinde teslim olan yaprakların savruluşu; kış, güz, bahar veya yaz ne fark eder, gömleğin büyüklüğüne takılıp, bir düğmenin iliğinin gerçekten doğru olup olmadığına bakılmadan yargılandığı tek teraziye denk düşen kelimelerle örülü bakışları boş yüzlerin…
Geçen zamanın gölgesinden kurtulmayı düşünen hazinenden düşecek bir payda ver bize, rüzgarda hışırdayan sarı uçurtmanın püskülleriyle rollerini değiştiren, ey gömlek sahibi!
Ver ki;
Gökyüzünün gülen yüzü, sarsın dört yanı...
Beyaza bürünen tertemiz yüzlere, haykırılsın yakışan!..
