GEÇMİŞE BAKARKEN / FİLOZOFÇA
Güzel günlerdi ya da ergenliğin, gençliğin verdiği ruh haliyle biz öyle zannediyorduk. Bugün, sıra sıra yol boylarına dizilmiş, birbirine bitişik, koca koca devasa binaların hiçbiri yoktu o günlerde ama, o ahşap kerpiç yapılı tek, arada da çift katlı binaların olduğu her yönüyle binbir hatıra taşıyan o asırlık evlerin içinden gelip geçenlerin yaşamlarını ve o evlerdeki kendi yaşamımızı düşündükçe bugünlerle nasıl mukayese edilebileciğini hangi kelime ve cümlelerle anlatacağımı bilemiyorum.
O günler mi güzeldi yoksa bu günler mi?
Ömrümüzün çoğunun geride kaldığı, önümüzde ne kadar zamanımızın olduğunu bilmeden yol alıp giderken geçmişi hatırlamadan olmuyor. Çok zaman, dilimizden dökülen cümleler içerisinde; “Ah o günler var ya ne güzel günlerdi” diye iç geçirerek hep geçmişi gözümüzde canlandırır içinde bulunduğumuz rahatı konforu kolaylığı çiğner geçeriz ancak, kışın tüm odaların aynı sıcaklıkta olduğunu bir odadan bir odaya geçerken elimizde gaz lambasıyla dolaşmadan düğmesine basarak odaları aydınlattığımızı, çamaşırlarımızın bulaşıklarımızın yine birer düğmeye basarak tertemiz yıkandığını düşünmeden konuşur; “Ah o günler var ya o günler, ne güzel günlerdi” deriz... Oysa, o günler bedenen bir çok zorlukların yaşandığı günlerdi.
Biraz düşününce aslında, o günleri ararken aradığımız şeyin, çocukluk ergenlik ve gençlik yaşımız olduğunu ama, onu arzuladığımızı bir türlü akl edemeyiz. Yaşımız ilerlemiş enerjimiz azalmış lakin yaşlanmayan gönlümüzle etrafımızdaki gençlere ve gençliğe bakarak bir takım şeyleri arzu ettiğimizin de farkında varır; “Ah ulen, dünyaya şimdi gelmek lazımmış” diye iç geçiririz ancak geçen geçmiş, olan olmuştur...
Oysa, her yaşın bir güzelliği, bir asaleti, bir erdemliği vardır... Mesele, onu anlayıp kavrayıp o yaşın güzelliklerini yaşama fikrini, fırsatını yakalamaktır ama nasıl?
Onun da kolay olmadığını, şairin dediği gibi; "virân olası hanede evlad-y ıyal var" mısrası ile yaşadıkça anlar ve görürüz... Dileğimiz, duamız; ne hanelerimiz viran olsun kapansın, ne de evlatlarla torunlarla, bazen zor da olsa onlarla yaşamaktan uzak duralım...
Her ne kadar insan insanın kurdudur dense de, insan insanın insanca yaşayabilmesi için elzem bir varlıktır...
