GECEDE MEŞK
Tabiatla bir meşk ama sazsız ve sözsüz… Yıldızların aydınlattığı bir gecede, ulu ağaçların tepelerindeki sakin yaprak hışırtılarından biraz sonra soğuk bir rüzgârın değeceğini anlıyorsun.
Dallar arasından tek tük de olsa gelen kalın ve ürkütücü seslerin, gün ışığında gelenden çok farklı olduğunu hissediyor ve bazen hemen önünde sessiz bir şekilde yayılan kirpiye rastlıyorsun.
Temellerde barınan küçük civciv ve kurbağaları avlayan yılanlardan, gece daha emin olabiliyor ve yarasaların uçuşunu garip bir şekilde izliyorsun.
Kapı sesinden avluda ya da balkonda olduğunu hisseden, itilmiş ve atılmış bir köpek, bahçe duvarını atlayarak yanına geliyor ve belki de hayatta ilk defa bir köpekle samimi oluyorsun. Kendisine ekmek verdiğin ellerini adeta öpüyor, yalıyor. Ayrıldığında ise seher vaktine kadar havlamasını bir ninni havasında dinliyorsun, gecenin derinliklerinde.
Ne televizyon, ne radyo, ne de jurnal. Hepsinden uzak, sakin, dizisiz, habersiz ve stressiz bir gece, işte bu gece benim gecem, köyde bir gece...
