FERİBOT YOLCULUĞU
Mevsim son bahar güneşe bulut serilir,
Seheri aydınlatır, uzun güz gecesi.
Sararan yapraklar insana ibret verir,
Say ki bu zaman, ölümün düşüncesi.
Güneş batar gider, bir kızılca gurupta,
Yerini bırakır yavaşça mor geceye,
Dalgalar ses çıkarır, kıyıya vurup da,
Kayalar nasıl dayanır, bu işkenceye?
Gece geçer, söker iken bir pembe şafak,
Sunar insanlara, saadet pınarını.
Kara rıhtım ise, mavi denize tutsak,
Dalga vurur, koparmak ister yularını.
Büyük gemi, rüzgarla yarışan bir sevdir,
Dalgalanır sularda, güneşin çavması.
Feribot altında, köpüren şu alevdir,
Bir heyecandır insanda, yolcu olması.
Karşıda yunuslar, bir bir dansederlerken,
Âdeta eşlik eder, giden bu gemiye.
Yolcular merakla, onları seyreylerken,
Büyülü dans, yolculara olur hediye.
