EYŞAN
Hergün bir mektup yazardım sana,
Belki bir gün dönüp okursun diye.
Adını her cümlede boğazıma düğümledim,
Her harfte biraz daha kestim kendimi,
Kanım kâğıda sızarken sustum!
Sen kendi önüne bakarken
Ben hep ardıma baktım.
Sana yazmaktan kan sızmış ellerime
Dönüp baktım,
Arkama baktım,
Belki oradasındır diye.
Senin o kıza baktığını görünce
Eyşan misali kaldım,
Saplandı bir hançer
Yüreğime!
Şimdi kapımı çaldın yeniden.
Gülüşün eskisi gibi tanıdık geldi
Kanlı gözlerime.
Oysa ben çoktan sensiz kalmayı oğrenmiştim
Ki senin icin çarpan bu kalbim
Artık atmıyor sevdiğim!
Belki müjgan gibi gözleri vardı,
yerime seçtiğin kızın;
Sen onun bakışlarında baharı bulurken
Ben kendi kışımda donup kaldım.
Bıraktığın yerde, bilmediğim bir hâldeyim.
Hem seni bekleyen hem de döndüğünde;
Seni affedemeyecek kadar
Eyşan misali kaldım.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
