EYLÜL
Yüzüm solgun yüreğe bıçak saplanmış.
Gözlerimin ışığı sönmüş, fersiz.
Hüzün bulutları kaplamış,
her an akmaya hazır yerli, yersiz.
Dalım, yaprağım kurumuş.
Köküm topraktan ha ayrıldı ha ayrılacak.
Asırlık bir çınar gibi yaşamaktan yorulmuş.
Daha neyim kalmış ki hayra yoracak.
Eylül senin sadece hüznün var,
benim ise acılarım, onmaz yaralarım.
Olmaz artık ne yazım, ne de ilkbaharım.
Ömür son dem de, bir çıkmaz sokaktayım.
Eylül, ne kadar birbirimize benziyoruz.
İkimizin de önü karakış.
Artık hayat bana toz pembe değil,
sana ise güllük gülistanlık.
Güneş iki de bir bulutların arkasına kaçar.
Gözlerimde hüzün bulutları yağmur olur,
sel olur, şelaleler gibi çağlar.
İçimde pır pır eden gönül kuşlarım
göç eyledi artık geri dönmezler.
Herkese derdini anlatma gönül,
Ölüp ölüp dirildiğini anlamazlar, bilmezler...
