ER MEYDANI ÇANAKKALE
Nefer diz çöker iken gök iner üstüne ağır,
Her nefes bir vedâydı, her bakış ağır,
Toprağa düşen her can, ebedî bir hatır,
Çanakkale… Susmaz artık, konuşur kan kadar.
Bir sancak dalgalanır rüzgârın bağrında hür,
Altında yatanların her biri bir ömür,
Zaman eğilir sanki, mekân başını sürür,
Bu destan yazılırken, bizi ölüm mü ürkütür…
Bir yudum suya hasret çatlamış dudaklar,
Gözlerde tükenmeyen bir ateş, bir intizar,
Ne geri dönmek vardır, ne korkuya yer var,
Ya şehâdet ya zafer… Başka ihtimâl mi var?
Toprak sessizce sarar her bir evlâdını,
Bağrına bastıkça artar yüreğin feryâdı,
Bir millet ki unutmamış o günün imtihanını,
Ve hâlâ taşır içinde o büyük sevdânın adını.
Ey zaman! Eğil de gör bu kudsî izleri,
Her taş bir şehit adı, her rüzgâr bir eseri,
Sarsılmaz bu hakikat, yıkılmaz bu devri:
Çanakkale, ebedi alnına vurulmuş mühürdü.
***
