ENDİŞE
Vicdan yükü ile köpüren denizde,
Her başlangıç sona açılan yelken.
Neden ölümden korkar insan?
Ölümü bu kadar arzularken.
Donuk bakışlar, sahte dinlemeler,
Haykırır zamana öfkesini.
Uykuyu düşünceye esir düşürür.
Öteyi düşünmek, ötenin de ötesini.
Ağır yenilgi almış ordudur.
Hisseden bir kalp, düşünen zihin,
Dağılmış, bertaraf edilmiştir.
Ölmeyi bekler sonsuza değin.
Her yalnızlığın arkadaşlığında,
Düş salıncağı kurulur hayal parkına.
Bir ihanet bin umudu öldürünce,
İnsan o zaman varırmış farkına.
Yeter! Kemirmesin aklın ucunu.
Ne bir insan, ne bir anı, ne de bir rüya.
Göğsümüz her göğü gördüğünde,
Bizi kaldıracak insanlar vardı güya.
