EKSİLİŞ
İnsan azar azar azalıyor hayattan
Kabuğuna çekilir gidenin arkasından
Birer birer yaprak yaprak savrulurlar
Bir sızı yerleşir yurt edinir bağrında
Önce ana göçer yıkılır o dağ
Şefkatin sığınağın bebek bakışlın
Toprağa düşer sessiz aniden
Sonra yakın bir akraba bir tanıdık
Her giden yürekten bir parça alır gider
Dostlar eksilir azar azar çevreden
Anılar kalır kavurucu bir de derin sessizlik
Sonra göz nuru kızın duvak ile uçar yuvadan
O an ruhunu sarar dondurucu soğuk kimsesizlik
Ardından oğullar da sıra sıra düşer
Yollara bir hüzün darbesi daha yersin
Dostun yalnızlığındır artık suratındaki çizgiler
Anlarsın ölüm bir kez değil birçok kez sıra sıra
İnsan hasret ve hazanla biraz daha ölür eksilir
Hüznün durağına yanaşırken gemi
Gidenlerin ardından mahzun mahzun
Susarak tamamlarız derin özlemi
Hayaller hercümerç umut bâki
Elemli gölgelerle boş kalan odamızda
Azar azar sessiz sessiz
Sileriz gözyaşını mevsimin yaprağından
Ve perde perde eksiliş kalır miras
***
Editör: Serpil Azapoğlu
