Ekimin Gözyaşları / Zehra Yücel

EKİMİN GÖZYAŞLARI

Zaman akıp giderken maziye
Ekim gözyaşı döker ne diye
Hasretle öper güneş ensemizden
Çalkalanır yüreğimiz en derinden
Ürperir geceler ay doğumlarında
Anılar cananı arar vuslat penceresinden

Bu havalar sarhoş eder insanı 
Aşk  zindanlarında tutuklu kimi
Gökyüzü  bir ağlar bir güler  mütemadiyen
Kuşlar, kanatlarında  hasreti taşır  
Ekim ağlar, toprak siler yaşını 
Bir teraryum gibi dökülen yapraklar
Bülbülün sesinde bir sitem, bakışında bir hüzün 
Özlemdedir, nefes alan ne varsa
Tahta masalarda kahvenin tadı damaklarda
Bir şiirin öznesi kalır türkü tadında

Teller ağlar ekim ağlar hep tutkuyla
Bir buruk hatıra kalır yaz akşamlarından
Toprak beklerken ıslanmayı 
Ekimin hüznüne eklenir özlemlerimiz 
Ekmek kokar buram buram bu mevsim 
Bu havalarda üşür en çok insan
Ve bu havalarda sever sevdiğini 
Ekimin gözyaşları sular yaralarımızı

Editör: Nevin Bahtışen