DUVAR
Bir atımlık kelimeydi
Dudağında ayrılık
İlkin beni sövdürdü
Ağız dolusu
Özleme
Sığdıramadım aklıma
İçimdeki
Denizlerin öfkesini
Suları dalga kırdı
Günlerce
Dudağımın kıyılarında
K/andım öfkenin adına
Sonra
Çekildim kendime
Ayıklayıp
Dalga sesinden rüzgârı
Nefesimi
Duvara astım
Deniz döküldü g/sözlerimden
Yoktu
İnan
Özleminden başka
Bir sırrım
Olsaydı
Onu da
Söylerdim
Umutsuz
Karanlıktan korkmadan
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
