DİVANE
Ben yıllar önce çizdirmişim kafayı,
Beynimde cam kırıkları;
Cebimde yeşil reçeteler,
Kayıp kentin yakışıklısıyım ben,
Sokaklar, kaldırımlar tanır beni,
Tescilli deliyim hani,
Şizofren aşklara gebeyim.
Eylüllerim var,
Terkettiğim günler kendimi,
Kayboluşlarım,
Sarhoşluklarım,
En sinsi karanlıklarda,
Hüznün zirvesindeyim bazen,
Kahkahalar savururum yollara,
Cinnet halinde en masum duygularım,
Ben mısraların en ücra köşelerinde!
Araftayım,
Bilmediğim bir yerde,
Sereserpe yerlerde,
Kıyısında en fakir zamanların,
Cenderesinde deliliklerin,
En uçuk fikirlerin,
Bir divaneyim ben,
Bir yaram var,
Kanatan,
Elimi, yüreğimi...
Ödedim bedelini her beyaz telin,
Biraz sevgi istedim,
Bir anlayan olsa,
Üstünü tamamlardım nasılsa...
Aldırmıyorum
Çevreme,
Alaycı bakışlara,
Hakir görenlere,
Zira “insancıklar’ her yerde,
“silüetler”
Gölgeler, mütemadiyen,
sözcükler,
İdraksiz,
Şuursuz kelimelerde…
Sanki kunduramdan bir çivi düşmüş,
Ya da birkaç tahta eksik kalmış beynimde
İnfilak halinde,
Paramparça ruhum, bedenim,
Kaç parçaya bölünebilir bir insan?
Acının her tonu,
Karanlıklar boğuluyor ıssızlığında...
Deli gömleği giydirmişim sevdaya,
Koşarım habire dünyanın etrafında.
Mevsimler benim,
Güneş hep avuçlarımda,
Hayal taciriyim ben,
Masaldaki dev,
Sır küpü,
Geçmişin travmalarında,
Tanımaz kimse beni...
Goncagüller devşiririm zamandan,
Yoramaz duygular, çılgın arzular...
Ben topraktan bir can,
Sadece insan!
Ben bir divane,
En tenha sokaklarda!
Editör : Deniz İmre
