DERMAN SENSİN ÇARE SEN
Ben özlemek için sevmişim,
Sevilmek neyime..
Ardımda kalan binlerce hatıra,
Bir de sen gönül soframda.
Bitmez!
Bitmesin de zaten.
Soframa koyduğum boş tabaktasın sen.
Yerin ayrı, apayrı.
O tabak;
Ölene kadar o sofrada olacak.
Ben senin,
Varlığını görmeden sevdim,
Var olduğunu bilerek.
Yüzyıllar ötesinden sevdiğini bilerek.
Hep sevdim, hep seveceğim,
Hücrelerimde hissederek!
Yağan her yağmur tanesindesin,
Aldığım her nefesin zerresinde.
Yolum sözünün gölgesinde.
Ben tutuklu kalmışım,
Ruhumun dünyaya açılan penceresinde.
Yollar taşlı, engebeli.
Gözlerse perdeli.
Biliyorum, sevginle aşılacak tüm yollar.
Yolun sonunda;
Yolunda olanlara açılacak tüm kollar!
Dediler:
"Zaman her derdin ilacı"
Biliyorum lakin sabır acı.
Çok yorgunum,
Bir bardak demli çay ver Hancı!
Yol uzun, zaman kısa,
Dinmiyor yüreğimdeki sancı.
Derman sensin, çare sen!
Adını anmak ruhuma gıda.
Yokluğunda nefesimsin,
Varlığına varlığım hediyem.
Bu can feda,
Bu can kurban,
Bu can heba sana.
Varlığıma varlığınla nefes ol,
Ya Rasülûllah!
