ÇOCUKTUM
Cam bilyelerimi kırardım
İçindeki çiçekleri koklamak için.
Cebimde yalnızca demir bilyelerim kalırdı.
Büyüdüm dağlara kırlara vurdum kendimi.
Ulaşılması zor çiçekleri toplamak için.
En nadide çiçekler kayalarda açmıştı
Koparsam kuruyacaklar
Kayalar ise demir bilyelerim den de ağırdı.
Sonra daha bir büyüdüm olgunlaştım
Dedim nafile yere kırmışım bilyelerimi
Onca zaman dağı taşı nafile dolaştım
Meğer gönülde açarmış en nadide çiçekler
Nihayete gönül gözüyle bakınca ulaştım.
Lâkin çok geç kalmıştım
Ve geç kalmışlık...
Ne derin bir elem
Ne büyük bir kahırdı
