BU ŞEHRİN IŞIKLARI
Mavisi yas bürünen gökteki yıldızlardan,
Birer birer düşüyor bu şehrin ışıkları.
Büzülmüş bedenlerden, tendeki ayazlardan,
Geceleri üşüyor bu şehrin ışıkları.
Alevin ocağından uzanır gözyaşına,
Aşıklar meclisinden kovulmuş tek başına,
Sırların usanmadan tendeki yarışına,
Göz kırparak şaşıyor bu şehrin ışıkları.
Uzaklarda ayrılık, hüzün peşinde kulun,
Yanardağın lavına zamansız değer alın,
Mazisini kim bilir yaprağı düşen dalın?
Ayrılığı kaşıyor bu şehrin ışıkları.
Yüzü nemli zamanın, buz tutmuş elekleri,
Ruhumun cenderesi şimşek çakan gökleri,
Gün yüzüne savrulan gizlenmiş dilekleri,
Sendeleyip taşıyor bu şehrin ışıkları.
Sevdası suya düşmüş gamzeli çehrelerle,
Süzgecine takılan küflenmiş çarelerle,
Gölgelerin şuursuz kurduğu hilelerle,
Sokak sokak yaşıyor bu şehrin ışıkları.
Çilenin perdesini takınan pencereye,
Ayrılık kıskacından sakınan pencereye,
Gözleri âma hâlde yakınan pencereye,
Hüzün külü saçıyor bu şehrin ışıkları.
İlâhi örtülerde nasiplenen pulları,
Aşikar etme sakın yanaktaki alları,
Bedenlere ilişip çekiyorsun kulları,
Aşk kapısın açıyor bu şehrin ışıkları.
Mehtap ile dost olup boğazda serinliyor,
Surların öyküsünü ilk ağızdan dinliyor,
Zindanlara sızarak için için inliyor,
Kabristandan geçiyor bu şehrin ışıkları.
Yağmurun damlasına hislerini katarak,
Topladığı kirleri lağamlara atarak,
Ayrılık bestesini baş üstünde tutarak,
Gökkubbeye uçuyor bu şehrin ışıkları.
Bir yol ki kıvrılarak batıyor efkarıma,
Belirsiz şekilleri satıyor efkarıma,
Ferhat’ın inadını katıyor efkarıma,
Şirin’i de aşıyor bu şehrin ışıkları.
Salınıp minarede, surlara yüzün sürer,
Kırık kalp defterine dokunup terse dürer,
Ayrılık vakti deyip sönüyor birer birer,
Ceylan gibi kaçıyor bu şehrin ışıkları.
Ah! O eski kandiller onun çocukluk çağı,
Çürüdü mahzeninde makus talihin ağı
Huzurun beldesinde ay yıldızlı bayrağı,
Öpüp öpüp okşuyor bu şehrin ışıkları.
