BÖYLE YAŞAR KADINLAR
Güneşi, çocuğu, umudu kadın doğurur.
Gün gelir henüz onsekizinde bir tomurcuk,
Bir kardelen bir sevda doğurur,
Bir serçe yüreğinde yaşarken,
Hiç bilmezken sevmeyi,
Zira babası sertti,
Döverdi.
annesini,
Sebepli sebepsiz,
Üzülürdü ....
Okula gitmek,
Öğrenmek hayatı,
Kim bilir belki sevdayı,
Uzak diyarları,
Hani o kadınları bile...
Uzaydan gelmişçesine,
Gülen, alışveriş yapan,
Mutlu, umutlu kadınlar
Var ya
Öğretirlerdi belki de...
Ama evlenme vaktiydi,
Bir yabancı,
Bir adam,
Adam mıydı sahiden?
Evlenir,
Evlendirilir,
Henüz bir buse konduramadan hayata,
Masmavi gülüşlerini gömer düne,
yarınlar uzak,
Hayaller Kafdağında...
Çorak bir yürekte yeşermez,
Heba olur,
ezilir, hırpalanır,
Çiçek açmaz bir daha...
Ana olur, eş olur,
Adı yoktur kadının...
Bir diken batmıştır,
Ne şiir kokar sevdalar,
Ne de yaşar Leylalar!
Beyninde dehlizler,
Keşkeler,
Ahlar,
Böyle yaşar kadınlar!
