BİREYSEL İSTİŞARENİN HAKKI VEYA MAZERETLERİMİZ
Herhangi bir şey yapacağımızda başarıyı garantilemek üzere ulaşabildiğimiz herkese sormak isteriz. Özellikle de sözü, hatrı geçen nüfus sahibi kişilere... Neyi, nasıl yapmalı? Faydalı olur mu?, belki de. Bu tamamen bizim değerlendirmemize bağlı.
Çünkü kabul etsek de etmesek de her duyduğumuzdan, gördüğümüzden etkileniyoruz. Herkesin her konuda fikri olabilir ancak her fikir başarıya yol olmuyor. Tabii ki başarıyı tarif etmeli burada. Neyi kast ediyoruz ki başarı diyerek? Çok fazlaca ve farklı tanımlar mevcut. Hepsi doğrudur, belki hepsini içine alan bir tanım en doğru olanıdır. Ancak bir itirazım var. Sadece sonuca odaklanan tanımları kabul etmem mümkün değil. Başarı bir sonuç olsa dahi, o sonuca giden her adım başarı görülmeli. Aksi halde çok şeyleri kaçırabiliriz, yollarda takılıp kalabiliriz, huzura eremeyiz.
Herhangi bir şeyi gerçeklemeyi düşünmek, proje, hedef sahibi olmak, yetinmemek, daha fazlasını istemek bir başarıdır mesela. Çünkü gayret gerektirir, konfor dairemizin dışına çıkmak, alışılmadık şeyler denemeyi, sıfırdan başlamayı, yeni şeyler öğrenmeyi, öğrenci olmayı göze almak, risk yüklenmek…
Sanki yetinmemek konusunda bir açmazımız var. Söz açıldı mı kanaattan bahsederiz genelde. Ama hayatımız mücadele ile geçer. Hangi düşüncemize dayanır, nedir bunun aslı, kaynağı? Yetindiğimiz noktada kendimize sınır koyuyor olabiliriz aslında. Kendi ellerimizle hapishanemizi, kafesimizi, fanusumuzu inşa ediyor olabiliriz ancak yapmak zorunda hissetmek de kabul edilemez. Daha fazlasını istemenin negatif görülmesinin nedeni bu olsa gerek. Çünkü yapmak zorunda hissettiğimizde acımasız bir rekabet söz konusu olabilir. Kendimizi, değerlerimizi, huzurumuzu, insanlığımızı, insanlığı yiyip bitiren bir karadelik…
Yetinmemek ama rekabet etmemek aslolan. Tabii ki her konuda mümkün değil. Maddi konular başta gelmek üzere bizi aşan sınırlar mevcut. Yetinmediğimizde, gereğini yaptığımızda dünyanın geçmiş gelecek tüm haltercilerinden daha fazla ağırlık kaldırabiliriz belki ama her şeyi mümkün değil. Sınır koyduğumuzda kilo, tona evriliverir elimizde. Çıt kırıldım olma yoluna gireriz adım adım. Bunun gibi bir şey işte. Neye inanıyorsak odur realitemiz. İnanç önemli, belki en temel kriter…
Herhangi bir şey yapacağımızda başarıyı garantilemek üzere ulaşabildiğimiz herkese düşüncesini sormamız, işimizi kolaylaştırabilir ancak aldığımız cevapları nasıl değerlendirdiğimiz önemli.
Yapamazsın diyenlere gülüp geçmeli mesela. Bunu söylemek kimsenin haddi değil çünkü. İnsan yapamayacağını kendisi deneyerek görmeli. Bu denemesinin hangi tecrübeleri kazandıracağını, nasıl farklı kapılar açacağını ön görebilmek mümkün değil. Velev ki bildi, söylemez, söyleyen bilmez.
Nasıl yapılamayacağını anlatanlara, neden denemememiz gerektiğini bize ispat etmeye çalışanlara teşekkür etmeli. Yolumuzdaki mayınları gösterir onlar. Dikkat etmemiz gereken şeylerdir ikazları, almamız gereken önlemler. Kendi korkularını dillendirirler sadece.
Nasıl yapılacağını gösterenler çıkar nadir de olsa, şanslı isek. Bizi katmıyorsa hesaba, yine bir işe yaramaz ancak bedel ödemeye hazır olduğumuzca başarıya yakınızdır çünkü, inandığımızca... Başarı bedel ister. İnsan inandığınca bedel öder.
Hadiselere bizim gözümüzle bakıp kendi tecrübeleri ile değerlendiriveren bilgelerin ellerini hiç bırakmamalı. Çünkü onlar nerede sürçebileceğimizi de bilirler. Bilmenin ötesinde yardım etmeye hazırdırlar. Ancak yol bizim yolumuzdur, gayret bizim. Yapamazsın diyenler yükümüzü artırmadığı gibi, yapabilirsin diyenler de yükümüzü azaltamazlar.
Başarı sadece sonuç değildir, sonuca götüren her adımdır demiştik. Araştırma sürecini yönetebilmek de başarıdır yani. Aksi yetinmek olur belki. Yetinmenin bir nedeni de bu olsa gerek. Düşünmemenin, fikir sahibi olmamanın, çözümsüzlüğümüzün, mazeretlerimizin…
Aslında niyetim toplumsal faaliyetlerde istişareyi ele almaktı. Ama kalem ferman dinlemedi. Hayrolsun…
