BİR YANI EKSİK
Çöp kutusuna atılan ucu yırtık mektup, yarım
kalan öykünün tamamlamadığı; hep bir yanı eksik.
Gül bahçesinin tomurcuğu dediğimiz; açılınca kokusunun dört bir yanı saracağı gülün heyecanı mı? O da neymiş! Sözcüklerin dikeni, yeter de artar.
Geçen zamanın dumanı tüter…
"Ben de varım" diyen mantar öbekleri, geminin güvertesinde asılı çanın rüzgarla bitmeyen sesi, filmin en komik sahnesindeki figüranın gülümseyişi…
Kader bu ya!
Şahlı dağ da, hep ovaya yüz çevirmişti. Ovanın sarısını, yeşilini, kırmızısını daha doğrusu içinde barındırdığı renkleri anlayamamış beyazlığın yücesi…
Kaybolmuş sessizliğin içinde uyuyan ova ve tomurcuk… Temizlenmiş toprağın koynundan hangi zamanda dile gelir, uyanır. Öykünün adı olur.
Cımbızla alınan yüreğin acısı son bulur...
Editör: Dilek Tuna Memişoğlu
