BİR SAHUR KLASİĞİ
Kış geceleriydi. Hepimiz çocuktuk. Oruçtan yalnızca annemle babam mükellefti. Ablamıda kaldırırlardı, ama ben belâlı kabadayı. Akşamdan sıkı sıkı tembih ederdim, beni kaldırmayı unutmayın diye...
Onlar beni uyandırmamak için ne kadar dikkat ederlerse etsinler kuzinenin üstünde gevrettikleri ekmek, tereyağıyla buluşunca öyle bir hoş koku gelir di ki uykumun arasında, ta burun deliklerimden içeri sızarak beni uyandırırdı. Bir de ara sıra yaptıkları tereyağlı pirinç pilavı...
Uyanınca adam gibi ya, tekrar uyusam, ya da sofraya geldiğimde uslu uslu yesem sıkıntı olmayacak, lakin isteklerim bir türlü bitmezdi. Zavallı anacağım, beni doyuracağım diye kendi yarı aç yarı tok imsağa takılırdı. Babam da ses çıkaramazdı, ta ki aklım ermeye başlayıncaya kadar.
Karnımı sıkıca doyururlar, bin bir yağla, piyazla tekrar yatağıma yatırırlardı. Eeee! kolay mı dokunulmazın kahrını çekmek.
