BİR RESMİN VARDI
Bir resmin vardı duvara asttığım
Senli benli samimi günlerin izlerini taşıyan
Çivisini yüreğime çaktığım
Her canım yandığında resmine bakıp
Ah ile adını andığım
Fırtınalar kopsa da
İçim kar boran tipi olsa da
Üşütmedim yüreğimi
Kıyameti oldu ömrümün o vurgun
yediğim darbeden sonra
Tökezledim
Yoruldu yüreğim ama
Tez kalktım düştüğüm yerden
Tebessümü eksiltmedim yüzümden
Sanırsın ömrüm baharı yaşıyor
Dışım bahar bahçe
Dertleri biriktirdiğim küfeyi indirdim omuzlarımdan
Küsmedim sensiz kalan kendime
Ama aheste atıyor kalbimin ritmi
Hayatı bir başka yaşıyorum
Senli gezdiğimiz yerleri
Sensiz yürümek acıtmıyor canımı
Fanusta beslediğim balığım kehribar Gecelerime eşlik ediyor Sevmese de sohbeti
Varlığı huzur veriyor fanustan gelen su sesi
Ruhumu dinlendiriyor
Kuşlarla konuştum kedilerle dertleştim
Onlar söz vermediler kalacaklarına dair
Ama hiç terk etmediler beni
Nankör olmadılar sen gibi
Sevilmeyi onlardan öğrendim
Sevgisizliği sadakatsizligi senden
Sandıkta sakladığım gömleğini çıkardım
Sandık lekesi olmuş
Senden kalan izler yok artık üzerinde
Gömleğin ile birlikte seni de gömdüm
O gün
Temizlen de gir toprağa
İncinmesin teninden
Ne sen kaldın bende ne senden eser.
Editör: Bilgi Şakar
