MUTLULUK / ZÜLFÜ LİVANELİ
Mersin Kız Kalesi civarında küçük bir koyda, Akdeniz’in tuzlu kokusu dalga dalga içime dolarken Zülfü Livaneli’nin “Mutluluk” adlı kitabı beni kendi içimdeki dalgalarla salladı durdu.
Hikâyedeki çelişkili iki hayatın da canlı tanığıydım bir anlamda. Hem Van Gölü'nün (ki bana göre deniz) hem de Ege kıyılarının...
Ayrıca denizle kitabın hikâyesi arasında gizli bir bağ hissettim: İkisi de hem huzur hem de derin bir sorgulama ile birlikte çeşitli git geller barındırıyordu içinde.
Meryem’in yaşadığı acılar, Cemal’in iç hesaplaşmaları ve İrfan’ın kendi dünyasından kopuşu… Tüm bu hikâyeler, dalgaların iniş çıkışlarını andırıyordu. Bir an huzurlu bir an çalkantılı… Okudukça “mutluluk” kavramının aslında ne kadar kırılgan ve zorlayıcı olduğunu düşündüm. Belki de gerçek mutluluk, kendi yolunu bulmak ve cesaretle yürümekti.
Livaneli’nin dili, denizin ritmiyle birleşince daha da büyüleyici geldi. Hikâyeye eşlik eden bilgi yüklü cümle ve paragraflar, bana ne kadar çok şey bilmediğimi de fark ettirdi bir yandan.
Sayfaları çevirdikçe sanki deniz bana eşlik ediyor, dalgalar karakterlerin iç seslerini yankılıyordu. Roman, yalnızca bir toplumsal yarayı değil, aynı zamanda içimizdeki özgürlük özlemini de hatırlatıyordu.
Uzun uzun düşündüm okudukça. Ben İrfan mıydım yoksa Cemal mi? Yoksa her ikisi de mi? Cemal olarak başlayan, İrfan olarak devam eden, şimdi de kendisi olma savaşını veren bir nihilist mi?
Deniz kenarında Mutluluk’u okumak, bana kitabın adını taşıyan kelimenin aslında ne kadar sorgulanabilir ne kadar derin bir mesele olduğunu hissettirdi. Ve o an, belki de küçük bir sır gibi mutluluğun bazen sadece dalgaları dinleyip bir kitabın içine sığınmakta saklı olduğunu düşündüm.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Seher Uslu
