BİR KAPI AÇILIR
ben ki her bayram kendimde kalırım,
soluk bir bahçede yaşarım özlemlerle örülü
kurumuş kemik olmuş eller gelir aklıma
gümüş ibriklerden su döktüğüm...
sonra fesleğen kokuları, ezilmiş karanfiller
sonra annemin çocukluğu
bir bağ sekisinde unutulmuş...
bekle derim, bekle… belki bir şiir gelir
belki yalnızlığından bir yalnızlık daha çıkar
belki de bir armağan…
bekle... pembe bir kapı açılır
bir kız çıkar utangaç gülüşüyle
çocuk gözlü bir kız...
gelincik endamlı, papatya yüzlü.
