BİR GÜZ HİKÂYESİ
Bir sonbahar günü komşumuz Ahmet Amca ve oğlu Tahir; kaymakamlık tarafından köye gönderilmiş ancak yağışların yoğunluğu ve güneşin yakıcı etkisiyle verniği dökülmüş eski ahşap bankta, rüzgârın salladığı yaprakların hışırtısı eşliğinde oturuyorlardı.
Ahmet Amca’nın saçları ağarmış, elleriyse zamanın kazıdığı izlerle dolmuştu. Tahir on sekiz yaşında, hayatın henüz başında genç bir delikanlıydı. O gün hava serindi, dökülen yapraklar sarı bir halı gibi yerleri kaplamıştı. Ahmet Amca oğluna bakıp derin bir nefes aldı.
“Tahir biliyor musun, sen doğduğunda ben tarlada çalışıyordum. Annen, bana haberci gönderdiğinde elimdeki kazma yere düştü. Koşa koşa eve geldim. Seni kucağıma aldığımda sanki dünya durdu ve benim oldu. Yıllar ne çabuk geçti, anlayamadım bile.
Ve şunu çok iyi anladım ki bir babanın en büyük görevi, evladına yol göstermek.” dedi.
Tahir sustu, babasının gözlerindeki hüznü fark etmişti. Ahmet Amca devam etti: “Ama ben hep işin peşindeydim. Tarlalar, borçlar...
Sana vakit ayırmadım. Şimdi bakıyorum da sen büyüdün, ben sana yeterince baba olabildim mi, bilmiyorum.”
Tahir’in gözleri doldu, “baba” dedi; “Seni her tarladan eve dönerken izlerdim. Yorulurdun, ama hep gülümserdin. Senin gülümsemenle, emeğinle büyüdüm. Bana en büyük hediyen, çalışkanlığın oldu.”
Ahmet Amca’nın yüzünde bir tebessüm belirdi. Elini oğlunun omzuna koydu. “İyi ki varsın, oğlum. Şimdi sıra sende, kendi yolunu çiz. Ama şunu unutma, her zorlukta kapım sana açık.”
O an, aralarındaki sessizlik bir bağa dönüştü. Yapraklar güz rüzgârlarında dans ederken baba ile oğul, birbirlerine yeniden sarılmak için yeni bir başlangıç yapmıştı.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Bilgi Şakar
