BİR GÜN BATIMI YALNIZLIĞI ÇÖKTÜ İÇİME
Bir gün batımı yalnızlığı çöktü içime.
Döndüm arkamı Kız kulesine.
Yanıyor kulenin ışıkları.
Benim ruhum alaca karanlık.
Kapadım gözlerimi tüm kalabalığa,
Bıraktım kendimi,
Akşamın rüzgârına.
Bir prenses sesleniyor kuleden,
Sesi yankılanıyor kulaklarımda.
Bilirim hapsolmuşluğu,
Tutsak edilmişliği,
Garip bırakılmışlığı,
Yalnızlığın sancısını,
Hiç geçmeyen kalp ağrısını.
Beni azat et prenses...
Hüznümle boğmayayım seni.
Sen bir masal prensesi,
Bense bir Anka kuşu.
Ne çok benziyoruz birbirimize..
Biliyorum senin hazin hikayeni
Ama kimse bilmiyor benim çektiklerimi.
Bazen diyorum;
Denize mi bıraksam kendimi?
Hafifler mi dertlerim?
Sitemim, mutluluğumu çalanlara.
Doymak bilmeyen vefasızlara.
Onlara inandığım için bir de kendime.
En büyüğü de kendini bir şey sanan el âlemlere,
Ciğersizlere...
İşte ansızın,
Bir gün batımı yalnızlığı çöktü içime.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Bilgi Şakar
