BENİ TERLETİYOR
Bir öğle vakti, şehri şöyle bir dolaşmak için evden çıktım.
Ünlü bir AVM’yi dolaştım, gözüm reyonlardan çok, reyonlardaki fiyat etiketlerinde. Hani “lşık hızını hiçbir şey geçemez.” derlerdi ya, bu bizim etiketlerdeki rakamlar ışık hızını geçemese de, ona yakın bir hızla seyrettikleri kesindi sanki...
Biraz canım sıkılmış olarak AVM’den ayrıldım, otopark alanına doğru yürüdüm, gözüm birden AVM’nin önüne park etmeye çalışan genç bir gurbetçi kardeşimize takıldı.
Baktım emniyet kemeri takılı da değil, onun park etmesini bekledim, yanında hanımı da olan bu genç gurbetçi kardeşimize gülerek;
“Emniyet kemeriniz takılı değil” dedim.
O da saygılı bir ifade ile;
“Evet, takmadım, çünkü beni terletiyor” demesin mi?”
Plakasından Almanya'dan geldiğini anladığım bu genç arkadaşa dedim ki;
“Pekiyi, aynı nedenlerle Almanya’da takmadığınız oluyor mu?”
“Evet, orada da takmam” dedi.
“Ya ceza?”
“Ceza yediğim de olur, yemediğim de…”
Konuyu daha fazla uzatmak iyi olmayacaktı, bu kardeşimizin Almanya’da emniyet kemerini takmadığını sanmıyorum ama sırf sıkıntılı bir durumdan kurtulmak adına bu cevapları verdiğine emindim.
Gülerek;
“Size iyi günler delikanlı” diyerek ayrıldım yanından.
Evet, Türkiye’de bu kurala uyan, hem de disiplinli bir şekilde uyan çok gurbetçi kardeşimi gördüm, bunlar emniyet kemerini bir güvenlik ve sağlık sorunu olarak algılayan, bunu benimseyen kardeşlerimizdi.
Fakat buradaki örnekte olduğu gibi “Burası Türkiye, takmasam da olur” düşüncesinde olanlar da yok değildi. İşte bu arkadaş aynı düşünce ile takmamış, uydurma bir bahanenin arkasına sığınmıştı.
Yürümeye devam ederken insanların kurallara uymaktan niçin kaçtıklarını, kurallara kendi lehlerine uygun oldukları halde niçin uymadıklarını anlamaya çalışıyor, hüzünlü bir şekilde ağır ağır yürüyordum.
Editör: Dilek Tuna Memişoğlu
